Bindingen

Convention! Convention!! Convention!!! Met recursieve typografie wordt een internationale conventie van de Christian Assembly Church aangeprezen. Het gebeuren vindt plaats in ons dorp, of all places. De school direct naast ons erf is omgetoverd in een enorme camping en alle kamers en lege huizen in het dorp zijn bezet. Goedgemutst en gastvrij staan de mensen van Mempeasem toe dat hun rustige dorp voor zeven dagen wordt overspoeld met kleurrijk geklede kerkgangers. Op het voetbalveld naast de kerk zijn festivaltenten opgezet, een liveband zet de diensten ‘s avonds luister bij en de jeugd van Mempeasem maakt van de gelegenheid gebruik om de nieuwste dance moves te leren.

Met Odime struin ik ‘s middags door het dorp op zoek naar mensen die mee kunnen doen aan een paar experimenten. Komla, mijn ‘senior teacher’, is helaas niet thuis, maar een stuk verderop zien we hem langs de kant van de weg aan de praat met twee beleefde conventiebezoekers. Als hij ons in het oog krijgt groet hij ons joviaal; de vreemdelingen maken dankbaar van de gelegenheid gebruik om zich uit de voeten te maken. Omstandig legt hij ons uit dat hij vanochtend op het land door de regen overvallen werd. Tot op het bot doorweekt thuisgekomen was het eerste medicijn dat hij nodig had natuurlijk een stevige borrel. En nu hij ons tegenkomt —hij grijpt onze handen vast— is het helemaal reden voor feest. Ik kijk naar Odime, die zijn hoofd schuin houdt en met zijn ogen rolt. Let’s go. Hij heeft gelijk: geen experimenten vandaag.

We maken ons los uit Komla’s omhelzing en bezoeken nog wat andere mensen. Onderweg komen we langs een prachtige sinaasappelboom vol vruchten. Aan één van de takken is een rood lint geknoopt; aan de stam hangt een fles met een donkerbruin goedje. ‘Juju’, zegt Odime. Wie van deze boom steelt krijgt een ongenadige portie hekserij op de hals. Wat de straf precies is, is bepaald door de opdrachtgever die het goedje heeft laten brouwen. ‘Of geloof je dat niet?’ plaagt Odime me — hij weet wat ik altijd tegen hem zeg over dit soort dingen. Tja. Ik was niet van plan een sinaasappel te stelen dus het proefondervindelijk bewijs moet uitblijven.

Later betreedt een ‘big man’ ons erf. Ik ken zijn gezicht al van de posters die overal in Hohoe en de verdere omgeving zijn opgehangen. Apostel Gadrekpo, landelijk leider van de Christian Assembly Church. Een forse man met een devoot gevolg dat op de achtergrond blijft. We maken kennis. Mijn gastheer legt me uit wie het is en dat hij hem onderdak geeft voor deze week; alles in het Siwu, overduidelijk om goede sier met me te maken. Ik speel het spelletje mee en doe er een schepje bovenop door de apostel in het Ewe hartelijk welkom te heten. Nadat de beleefdheden uitgewisseld zijn begeeft hij zich naar zijn kamer, die grenst aan de mijne.

‘s Avonds zit ik lekker te werken, koekjes bij de hand, Chet Baker op de achtergrond, als ik een enorme schreeuw hoor. Nauwelijks heb ik de muziek weggedraaid of ik hoor nog een schreeuw. Een vrouwenstem. Nu hoor ik ook de cadans van een paar zware mannenstemmen en dan weer een gekrijs van jewelste. Wat gebeurt hier? Ik doe de lichten uit en ga buiten op de donkere veranda staan. Oma Afua zit voor haar huis; ik vraag waarom er zo geschreeuwd wordt op ons erf. Ze heft haar armen op, schudt haar hoofd, en roept, letterlijk vertaald, dat ze ook niet weet waar het geblaf voor dient.

Een paar minuten later houdt het geschreeuw op en vliegt de deur open. In het licht dat naar buiten stroomt staat een vrouw. Ik doe net of ik gewoon buiten m’n koffie sta te drinken en groet haar. ‘Good evening,’ zegt ze terwijl ze met rechte rug langs me heenloopt. Ze heeft een betraand gezicht en zalf op haar voorhoofd. Aha, dat hoort er dus bij als je de Apostel huisvest. In de kamer naast mij wordt een strijd tussen de hemelse gewesten uitgevochten. Er worden bindingen verbroken en geesten uitgeworpen in de naam van Jezus.

De volgende gebondene gaat naar binnen. Ik denk terug aan Komla en de sinaasappelboom. In wat voor bindingen zal de Apostel specialiseren? En zou hij mij ook kunnen genezen van mijn milde ongeloof?

Dit bericht is geplaatst in Zomer 2008 met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Één reactie op Bindingen

  1. reacties schreef:

    Atze, 5 september 2008

    Hee Mark,

    Leuk om de verhalen te lezen, moet dus toch mr ff reageren. Andere culturen zijn toch maar uitermate interessant. Ik heb net 10 dagen in Israel gezeten maar helaas moest ik hier weer beginnen.

    Jenneke, 6 september 2008

    En dan nog weten wie je zelf bent, als je je eigen geloof en traditie wilt vasthouden, én opgaan in en begrijpen van die andere cultuur, én de boel als onafhankelijk onderzoeker wilt observeren…

    Connie, 6 september 2008

    wederom prachtig verhaal zeg! en kan je mij eens leren hoe je zo’n mooie foto van de maan maakt?

Reageren?

Je e-mail adres zal niet gepubliceerd worden Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *