Kosmos

10 juni, 7:00 ‘s ochtends, downtown Toronto. De lucht is blauw, het belooft een mooie dag te worden. Ik gooi mijn drie dollar in de openbare telefoon en draai een Nederlands nummer. Een damesstem informeert me in het Engels dat ik voor $6,60 Gijske één minuut kan spreken. Dat heb ik niet en het is me bovendien te gortig. Als ik ophang zie ik een verlopen grijsaard in de prullenbakken rommelen. Ik groet hem vriendelijk in het voorbijgaan. Dan bedenk ik me en keer om om hem de drie dollar aan te bieden. Geheel tot mijn verbazing weigert hij. “I’m no beggar, sir. I’m just lookin’ for old iron to sell.” Ik leg uit dat mijn vrouw jarig is en dat ik zeker weet dat zij ook graag het geld aan hem gegeven zou hebben. Dan neemt hij het bedrag aarzelend aan. Met de felicitaties voor Gijske. En of ik iets weet van het heelal?

“Het heelal? Niet zoveel. Ik ben meer van de taal,” zeg ik nietsvermoedend. Dat is voor hem het startsein om los te barsten in een woordenwaterval. Hoe hij vroeger naar de hemel keek en dacht dat dat een soort plafond was met lichtjes erin. Dat hij op een dag las dat de meeste van die sterren héél ver weg zijn, op lichtjaren afstand. Dat de voor ons zichtbare sterren nog maar een paar speldenknopjes zijn in ons gigantische Melkwegstelsel, dat op zijn beurt maar één van de miljarden sterrenstelsels is die ontdekt zijn. Dat de ster Antares zo groot is dat als hij op de plaats van onze zon zou staan, de aarde er binnen zou vallen. Miljarden sterren en planeten, zonnen en manen in een tijdruimte van onvoorstelbare afmetingen. Wist ik dat allemaal?

Zijn ogen twinkelen. Dan, net zo plotseling als hij begon te praten schudt hij me de hand en neemt de benen. ‘Nice talking to you, sir. G’bye!’ Overrompeld kijk ik hem na. In een paar minuten heeft de goede man vervuld met zoveel ontzag voor de kosmos dat ik hem er nog lang dankbaar voor zal zijn. Mijn brein heeft moeite met schakelen tussen straat en sterrenstelsel. Goedgeluimd vervolg ik mijn ochtendwandeling. Het lijkt wel of de zon gloeit van trots terwijl ze vanachter de wolkenkrabbers opklimt om de stad op te laden.

Dit bericht is geplaatst in Diverse reizen. Bookmark de permalink.

Één reactie op Kosmos

  1. Esther schreef:

    Was toch zonde geweest als we het hadden moeten missen! goede tijd nog op reis en straks weer de groeten aan Gijske!

Reageren?

Je e-mail adres zal niet gepubliceerd worden Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *