Just another day on earth

Het einde van mijn verblijf nadert. Achter mijn geïmproviseerde bureau leg ik de laatste hand aan de presentatie die ik over een paar dagen in Tokyo ga geven. Door het raam waait een koele bries. Ik kijk uit over de compound van mijn buren, met erachter de bergen van het Togo Plateau, of Kùbe zoals het in Siwu heet. De buurvrouw is klaar met haar erf vegen en heeft nu zoals gewoonlijk een uitvoerig gesprek met haar onzichtbare vrienden. Vanochtend toont ze hen trots een nieuwe jurk. In Nederland zou deze mevrouw achter slot en grendel zitten wegens zware psychiatrische problemen. Hier eet ze mee met de familie en draagt ze haar steentje bij door palmnootjes open te breken zodat van de kernen olie gemaakt kan worden. Er zijn zoveel gekke en mooie mensen hier, en ik ga ze allemaal missen.

‘s Middags maak ik een ronde in het dorp om afscheid te nemen van iedereen. Tugulubi zegt dat hij voor me zal plengen bij zijn volgende bezoek aan de schrijn. Kubiti wenst me een veilige thuisreis en zegt dat ik foto’s voor hem moet maken uit het vliegtuigraam. Hij is benieuwd naar de Sahara. Vanaf de weg groet ik drie vrouwtjes waar ik eerder een opname van gemaakt heb. Eén van hen hoor ik mopperen dat ze helemaal niet ziet wie dat is. Als ik naar ze toe loop wrijft ze in haar ogen en kijkt ze me glazig aan. “Nu zie ik het pas!” roept ze, “de blanke man komt vaarwel zeggen!”. Ze vraagt me om een bril mee te brengen als ik terugkom. En als dat niet lukt, mooie stoffen graag. Aangezien de mooiste waxprints hier gemaakt worden door Vlisco in Holland verkeren ze in de veronderstelling dat wij er ook allemaal in lopen. Op erf ernaast grapt Eugen, die blind is, dat ik voor hem in ieder geval geen bril hoef mee te nemen — en ook geen mooie stof, want hij ziet het toch niet! (“Maar,” fluistert hij, “laat mijn vrouw dat niet horen. Die wil altijd dat ik piekfijn gekleed ga.”)

Als ik aankom bij het erf van Ruben is hij net een zwartgeblakerd stuk vlees in stukken aan het hakken. Ik zie een klein zoogdierachtig handje uit de pot steken en vraag wat het is. Een kɛsɛkɛsɛ, zegt Ruben — een soort stekelvarken. Gisteren geschoten. De stekels heeft hij al verwijderd in de bush, daarna heeft hij de vangst met huid en haar boven een houtvuur geroosterd. Het vlees ziet er goed uit. Hij laat me een stukje proeven. Het smaakt naar gerookte ham, lekker zeg. Wat jammer dat we nu al weer afscheid moeten nemen. Ruben roept “Hallelujah!” als ik hem mijn knijpkat geef. Ik had het dus goed gezien dat hij er een oogje op had. Zijn vrouw Ella sluit me in haar armen en drukt me op het hart de groeten te doen aan Gijske en onze gezamenlijke ouders.

Donkere wolken trekken het dal binnen als ik op huis aan ga. Een straffe wind jaagt het stof op, mensen halen de cacaobonen binnen en zetten hun olielampen klaar. Het is half februari, de eerste regen zou zomaar kunnen komen. Een paar uur later ontlaadt het wolkenfront zich in een majestueus onweer boven Kùbe. De donder rolt door de bergen en de bliksem barst de lucht. Vanaf ons erf sla ik het schouwspel gade, luisterend naar Brian Eno’s Just Another Day On Earth, totdat de eerste druppels vallen. Die nacht ruist de regen me in slaap.

De volgende ochtend heeft de stoffige lucht plaatsgemaakt voor de eerlijke geur van vochtige aarde. Als ik uit het dorp wegrijd is de lucht strak blauw. Kinderen halen water bij de dorpspomp terwijl hun schooluniformen aan de waslijn hangen. Volwassen scherpen de kapmessen voordat ze naar het land gaan. Ik hang uit het raam en zwaai met beide handen. De mensen lachen, zwaaien, stoten elkaar aan: Akpafu-Yao gaat er vandoor.Bye bye ló, roepen ze. Tot de volgende keer!

Dit bericht is geplaatst in Voorjaar 2011 met de tags , . Bookmark de permalink.

3 reacties op Just another day on earth

  1. Mirjam L schreef:

    Ha Mark,

    ik heb weer genoten van je verhalen! Wat een belevenissen, wat een rijke ontmoetingen met zoveel verschillende mensen! Je hebt de kunst om het zo te schrijven dat we het hiet in Nederland ons voor kunnen zien. Ik ben het helemaal met Henrita eens; wellicht in de toekomst nog een ander boekje dan je promotie?? Een koper heb je al :)
    Een hele goede tijd in Tokio!

    groetjes Mirjam L

  2. Noor schreef:

    Ha Mark,

    Leuk om elke keer weer een stukje van je te lezen. Kun je dat in Nederland ook niet doen? Ik hoop eigenlijk nog wel op wat foto’s van Tokyo. Hoe is het eten daar lekker? Glutenvrij ook te doen? Fijne laatste dag en alvast een goede reis.

    Liefs, Noor

  3. mark schreef:

    Je ziet het Noor, ik heb speciaal voor jou nog een berichtje over Tokyo geplaatst. Van harte aanbevolen! Glutenvrij perfect te doen, en het is echt prachtig. Ga wel in de lente of herfst — in de zomer is het er te warm zeggen de Japanners zelf.

Reageren?

Je e-mail adres zal niet gepubliceerd worden Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *