Wijn

“What can I get you to drink, wat wilt u drinken?” De stewardess zet haar karretje vast en kijkt ons afwachtend aan. Ik bestel een tomatensap, met peper erbij. Doe ik altijd op KLM-vluchten, gewoon omdat ik het anders nooit drink. Lange tijd  dacht ik dat het mijn eigen idee was totdat ik in het vliegtuigmagazine een artikel las waarin stond dat tomatensap heel erg populair is in de lucht. Mogelijke redenen: iets bestellen wat anders nooit gedronken wordt draagt bij aan het luxe-gevoel van de passagier; en als anderen iets ongewoons bestellen lijkt het ineens een goed idee om hun keuze te kopiëren. Ik ben gewoon een arme sloeber met kopiëergedrag. Hoe dan ook, ik geniet ervan. Mijn vluchtbuur (borstelsnor; bril met goudkleurig montuur; te ruim zittende jas) bestelt rode wijn, ook populair volgens het blaadje.

Een uurtje later wordt het eten rondgebracht. Mijn buurman bestelt nog een wijn. Die heeft er zin in. “Nog iets voor u meneer?” vraagt de stewardess. Ik kies ook rode wijn, waarom niet. Ik schenk mezelf in terwijl ik nadenk over het elegante glazen flesje waarin KLM de wijn serveert. Bij het Amerikaanse Delta Airlines krijg je gewoon een enorme plastic beker volgestort met rood wrang vocht. Het is trouwens wel lekker om alcohol te drinken tijdens een vlucht. Als je licht in je hoofd bent heb je meer het gevoel dat je echt vliegt. Je wiegt heen en weer en je voelt de gyroscoop in je schedel vertraagd meebewegen. Nu in slow motion een wending maken, ranke vleugels die de lucht doorklieven. Goed voelt dat, heel goed. Nu optrekken met de neus naar de stratosfeer gericht, ogen sluiten, over op de automatische piloot.

Ik word wakker van de stewardess die weer langskomt voor een snack met een drankje. Mijn buurman heeft nog een ongebruikt glaasje staan. Waar is het flesje? Ik werp een blik in de richting van zijn stoelzak, waar ik de dofrode glans van een paar wijnflesjes ontwaar. Hmm, interessant. Hij lijkt ze op te sparen.Op zich geen gek idee, wijn is peperduur in Ghana. Ik neem appelsap. Als hij echt een baas is gaat ‘ie voor nog een wijn. “I beg your pardon sir?” zegt de stewardess. “A red wine please,” herhaalt hij. “A red wine for you. Would you like a glass of water with that?” Hij schudt van nee. Ze rommelt in haar karretje, fronst haar wenkbrauwen en richt zich tot haar collega. “Hee Petra, heb jij nog rooie wijn? ‘t Is gek, ik ben er alweer helemaal doorheen!” Petra moet ook even zoeken maar produceert uiteindelijk een flesje. Voldaan stel ik vast dat ook dit exemplaar in de stoelzak verdwijnt.

De vraag die zich opdringt is natuurlijk: hoe gaat hij ze wegmaken? Ik wacht het moment geduldig en met groeiende binnenpret af. Twintig minuten voor landingstijd schuift hij een beetje heen en weer. Hij maakt zijn jas los en in een vloeiende beweging brengt hij een flesje over naar zijn linkerjaszak, en nog één. De flesjes klingelen tegen elkaar en ik kijk barmhartig weg. Dan volgt een beweging rechts, en nog een keer geluid van glas op glas. Minstens vier flesjes dus. Goed gedaan. Hij leunt een beetje voorover en mijn linkeroog ziet zijn rechteroog rondzwerven om de periferie van zijn gezichtsveld te verkennen. Is de activiteit gesignaleerd? Nee hoor, de kust is veilig. Het liefst zou ik hem feliciteren maar dat zou een nogal ongemakkelijke situatie opleveren. Ik zeg niks. Ik denk na.

Ik denk na over zijn wereld, waarvan ik nu ook weer een tijd deel uit ga maken. Ergens in een stoffig dorpje met roodlemen huizen wacht een familie. Hij arriveert per trotro, loopt het laatste stukje, zijn koffers gedragen door kinderen die hem tegemoet zijn gerend. Ze heten hem hartelijk welkom, gretig bijna, hier is een stoel, ga zitten, hier is water, drink. Begroetingen worden uitgewisseld, nieuws wordt verteld, de reis wordt beschreven, verhalen van verre landen. En wat heb je voor ons meegebracht? Dat is het moment waarop de mooie, elegante, Nederlandse wijnflesjes het Ghanese daglicht gaan zien. Zo steels als ze verdwenen, zo groots worden ze nu gepresenteerd. Om van hand tot hand te gaan, ogen te doen schitteren, en uiteindelijk dankbaar te worden leeggedronken.

Dit bericht is geplaatst in Voorjaar 2012 met de tags , . Bookmark de permalink.

3 reacties op Wijn

  1. Geertje schreef:

    Haha :-) Nou, hier zou dat van de boze zijn, ook maar een enkel slokje wijn!

  2. Diederick schreef:

    Plaatsvervangend ongemakkelijk voel je al bij de beschrijving van de te ruim zittende jas. Als ze ook whiskey in flesjes leveren, zou ik daarvoor gaan.

  3. Esther schreef:

    Zo kan vliegen ook nog eneverend zijn, gebeurd er nog is wat…..

Reageren?

Je e-mail adres zal niet gepubliceerd worden Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *